STIL GEBOREN

6 weken na het overlijden van mijn baby

Zes weken lang heb ik aan mijzelf getwijfeld. Is mijn baby door mij overleden? Heb ik wat verkeerds gegeten of gedronken? Hoe kan het dat mijn lichaam had gefaald en dat mijn bijna voldragen baby is bezweken? Wekenlang heb ik het internet afgestruind om naar een oorzaak te zoeken. Ik kon niets vinden wat een eventuele oorzaak zou kunnen zijn. Dan had het dus waarschijnlijk aan mijzelf gelegen, dacht ik. Misschien had ik een listeria bacterie opgelopen en is hij daardoor overleden?

Met pijn in mijn hart hebben we een obductie laten doen op onze baby om te kijken of er iets inwendig mankeerde. Ook bij mij zijn de nodige onderzoeken gedaan om te zien of er misschien iets afwijkend gevonden zou worden. De uitslagen zouden na zes weken bekend zijn. Zes weken lang zaten we te wachten op deze dag. De dag van de uitslagen.

Het gevoel is erg dubbel. Aan de ene kant wil je heel graag dat alles goed was en er niets mankeerde. Maar aan de andere kant, zal je dus nooit een antwoord krijgen waarom dit is gebeurd. Misschien mankeerde de baby iets waardoor hij het uiteindelijk niet overleefd zou hebben. Het zou, hoe lastig dan ook, voor je verwerking beter zijn als er dan wel wat gevonden zou worden. Het is een continue emotioneel gevecht, want beide uitkomsten maken het verdriet niet minder.

Met lood in onze schoenen gingen wij naar het ziekenhuis. Voor ons was dit zo een beladen moment. We hadden een afspraak met een gynaecoloog. Aangezien ik nooit eerder bij een gynaecoloog had gelopen en hen verder ook niet kende, hadden we gevraagd of we de afspraak bij de gynaecoloog konden krijgen die erbij was de dag dat we hoorde dat onze baby was overleden. Zij had de bevestigende echo gemaakt.

We werden verwacht op de afdeling verloskunde in het ziekenhuis. Zelf heb ik nooit problemen gehad met andere zwangere vrouwen, dus vond ik het persoonlijk niet erg om daar tussen de zwangere vrouwen te zitten. Echter kan ik me heel goed voorstellen dat dit voor anderen erg pijnlijk kan zijn. Ik vond dit vanuit het ziekenhuis niet echt een slimme zet om dit soort gesprekken op deze afdeling te doen. Maar goed, we moesten erg lang wachten. Het liep enorm uit. Het maakte ons niet uit, als we maar de uitslagen zouden horen vandaag.

We werden opgeroepen. De gynaecoloog en een arts in opleiding kwamen ons halen. Dit was het moment waar we zes weken op hebben gewacht. Toen begon het…… De gynaecoloog zei als eerste dat normaal dit soort gesprekken gedaan worden met iemand die wij eerder gezien zouden hebben. Wij keken haar verbaasd aan en zeiden dat we juist haar al eerder hadden gezien en zij de bevestigende echo had gemaakt. Blijkbaar had het weinig indruk op haar gemaakt, want ze was het vergeten.

Ze vervolgde het gesprek met: “jullie hebben geen obductie laten doen, he?”. Ik wist niet wat ik hoorde. Zei ze dat nu echt? Zes weken lang zaten wij in spanning te wachten op de uitslag van de obductie. En dan zegt zij, dat wij geen obductie hebben laten doen? Hoe onvoorbereid was ze? Had ze wel enig idee hoe zwaar zo een gesprek is voor ouders die een kind verloren hebben? Hoe onprofessioneel is deze gynaecoloog? Ik wist niet wat ik meemaakte.

Wij vroegen haar hoe het kon dat die uitslag nog niet binnen was. Zij ging zoeken in haar systeem, maar kon niets vinden. Ik kreeg het er benauwd van. Hoe kan het dat ze de uitslagen nog niet binnen had? Ze zei dat ze even in haar postvakje zou gaan kijken of het daar lag. Ze liep de kamer uit en daar zaten we met nog een arts in opleiding. Mijn irritatie werd steeds groter. Ik kon niet geloven dat wij in zo een onvoorbereid gesprek zaten. Wat was ze ook een slecht voorbeeld voor deze arts in opleiding.

Ze kwam terug… met niets. Ook in haar postvakje lag niets, zei ze. Ze belde naar de afdeling verloskunde om te vragen waar onze baby naartoe was gebracht voor de obductie. Wist ze ook dit niet? We zeiden direct dat dit het OLVG in Amsterdam was. De placenta was naar het AMC gestuurd. Dit hoorde ze ook van haar collega op de afdeling Verloskunde. Toen vroeg ze of we het erg vonden als ze in ons bijzijn de patholoog kon bellen om te vragen waar zijn verslag was. Ik vond het niet erg, want ik wilde graag horen waar het gebleven was. Maar vond ook dit weer zo ontzettend onprofessioneel van haar.

Blijkbaar was de uitslag al weken geleden gestuurd, maar kon zij het gewoon niet vinden. Ik begrijp serieus echt niet hoe het kan dat zij zich niet voorbereid heeft op dit gesprek. Dat zij zich niet ingelezen heeft en al deze onprofessionele handelingen voor onze neus heeft gedaan. Ze pakte de uitslag en scande het snel. Haar antwoord……………..: “jullie hebben gewoon domme pech gehad, ik kan zo snel niets vinden wat de dood van jullie baby heeft veroorzaakt”.

Was dit het antwoord waar we zes weken lang op hebben gewacht? Ik had zelf nog een aantal vragen. Op elke vraag wist ze geen antwoord. Hoe was dit mogelijk? Wat was dit voor gynaecoloog? Ik wilde dat ze al mijn vragen ging uitzoeken en dit aan ons zou terugkoppelen. Wat een waardeloos gesprek. Hier moesten we het dan mee doen. ‘Domme pech’. Mijn grootste angst, hoe gaan we dit een plek kunnen geven?

Helaas was dit nog niet het einde. Later zal ik hier meer over vertellen.

Deel dit bericht

19 thoughts on “6 weken na het overlijden van mijn baby

  1. grrrrr….

    Weinig invoelend, weinig empathie, anders handel je zo niet. dan probeer je discreet te achterhalen waarom je het niet vindt en het alsnog te pakken te krijgen…

    En dan het resultaat zeggen. Nou ja, dat zou ook wel iets empathischer kunnen.

    Oke, het is onderdeel van haar job, dat is waar. Maar voor jullie is het het overlijden van een kind. Zelfs bij een miskraam heb ik al meer geluk gehad met de dokter qua empathie.

    Zo rot seg,

    hoe heet jullie sterrenkindje eigenlijk? Of is dit te privé? Wanneer is hij of zij net stilgeboren.
    Wat deze dokter ook deed of net niet deed, jullie kindje zal altijd jullie kindje zijn.
    Ook al ken ik je niet, ik wil je even een dikke kus en een dikke knuffel toezenden.

  2. Jeetje.. Wat een heftig verhaal.. Ik weet zelfs niet echt wat ik moet typen.. Mag ik je een hele dikke internet hug geven? Heel veel sterkte.. X

  3. Dat artsen fouten maken dat snap ik, artsen zijn ook mensen. Wij hebben ook wel eens meegemaakt dat een arts een fout had gemaakt. Maar deze arts maakt er wel heel veel en wel in een heel korte tijd!!
    Wat ontzettend naar voor jullie. Dat moet je echt een dreun hebben gegeven.

  4. Ik vind het heel erg wat jullie hebben moeten doormaken, en zo te lezen is jullie verwerkingsproces ook niet op een goede of menselijke manier kunnen beginnen. Veel sterkte!

  5. Juist van iemand in zo’n functie verwacht je wel wat meer medeleven met de mensen en zeker dat ze dan beter voorbereid zo’n gesprek in gaat. Het is toch een emotionele gesprek en als ouders wil je dan gewoon antwoorden horen en niet van dit soort lullige opmerkingen.

  6. Aaargh! Wat een vreselijke arts zeg. Ik voel helemaal met je mee. Dit lijkt echt nergens naar. En dat ze zich jullie niet eens herinnerde, terwijl zij het overlijden had bevestigd nota bene….
    Wat een rottige ervaring voor jullie.

  7. Allereerst.. echt wat is dit een nachtmerrie… heel erg veel sterkte en kracht wens ik jullie💕

    Maar dan… wat is dit een enorm slecht van de gynaecoloog! Ze had zich inderdaad moeten voorbereiden, moeten inleven en antwoorden moeten geven! Pfff… zit hier gewooon echt met ongeloof te lezen…

  8. Ik zit hier gewoon met plaatsvervangende, kokende woede. Hoe kun je zoiets belangrijks, met zoiets levensbepalend, zo laconiek om gaan??!?!! Absurt gewoon! Ik hoop dat er snel duidelijkheid gaat komen voor jullie. Ik wens je veel sterkte. 😘 *knuffel*

  9. Hoe onmenselijk is dit allemaal gegaan zeg!! Ongelofelijk dat die gynaecoloog jullie zo heeft behandeld!! En vooral: hoe erg voor jullie dat jullie geen antwoorden hebben gekregen, kunnen jullie niet verder gaan hiermee? Een andere dokter vragen? Brute pech is geen antwoord hé… Knuffel xxx

  10. Wat een heftig verhaal! Zeker ook met hoe onprofessioneel jullie behandeld werden. Ik zou het daar niet bij laten in ieder geval. Zelfs al was het ‘brute pech’ zou de opvolging wel net iets menselijker mogen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge